Adrian Frutiger, wybitny szwajcarski typograf

Postanowiłam upublicznić moje opracowanie na temat wybitnego typografa Adriana Frutigera.

W załączniku dołączyłam pełną wersję z ilustracjami oraz bibliografią w formacie .pdf. Zainteresowanych zapraszam do lektury i komentowania.

Adrian Frutiger

szwajcarski typograf, artysta grafik, specjalista i międzynarodowy autorytet komunikacji wizualnej, autor wielu publikacji z dziedzin typografii i semiografii.

Biografia:

Szwajcaria

ur. 24 maja 1928 w Unterseen, w Szwajcarii jako syn tkacza. We wczesnej młodości był zafascynowany rzeźbiarstwem, jednak jego wczesne zainteresowanie nie było pochwalane przez ojca i jego nauczycieli w liceum, którzy namawiali go do pracy w drukarni. Mimo wszystko zamiłowanie do rzeźby wpłynęło na sposób myślenia Frutigera o układzie typograficznym i na jego  późniejsze projekty.

W wieku szesnastu lat rozpoczął czteroletnia praktykę pod okiem drukarza Otto Schaerffli w Interlaken . W latach 1949-1951 studiował u Waltera Kächa i Alfreda Willimanna w Kunstgewerbeschule w Zurychu. Co ciekawe, Frutiger przyznaje, że podczas studiów nie lubił kaligrafii i rysowania na kartce przy pomocy ołówka. Pracował w swój oryginalny, własny sposób. Jego doskonała praca dyplomowa zatytułowana „Rozwój alfabetu łacińskiego” zawierała osiem ksylografii i stanowiła początek międzynarodowej kariery Frutigera w charakterze projektanta krojów pisma. Otrzymał on za tą pracę dyplomową nagrodę szwajcarskiego ministra spraw wewnętrznych. Zainteresowała również Charles’a Peignot’a, współwłaściciela znanej odlewni czcionek, który zatrudnił młodego Frutigera będąc pod wrażeniem jego ilustrowanego eseju. Ilustracje wykonane w tej publikacji, które wykonał z wielką dbałością o szczegóły techniką drzeworytniczą pokazywały jego dokładność, skrupulatność oraz dużą wiedze typograficzną.

Francja

Praca dla odlewni Deberny & Peignot

Tak w 1952  rozpoczęła się trwająca dziewięć lat praca Frutigera dla paryskiej odlewni czcionek Deberny & Peignot.

Pierwszym komercyjnym krojem zaprojektowana przez Frutigera był Président, linearna antykwa szeryfowa, ukończona w 1954 roku.

W tym samym roku Frutiger ukończył również prace nad krojem Ondine. Jest to pisanka imitująca pismo ściętym piórem. Krój pisma nawiązuje do historycznych krojów włoskiego renesansu, nadając mu specyficzny, wiekowy wygląd. Nazwa czcionki po francusku oznacza fale i taki też charakter ma ten krój. Ondine jest polecany i stosowany głownie do nagłówków i krótkich tekstów.

Kolejnym projektem, również na zlecenie Deberny&Peignot był Méridien. Jest to dwuelementowa antykwa o klinowych szeryfach powstała w 1955.  Inspiracją do jej powstania były kroje pism szesnastowiecznych. Jest to pierwszy znaczący projekt pisma autorstwa Frutigera, łączący w sobie organiczne formy, specyficzny sposób konstruowania litery oraz wewnętrzna spójność. Sam autor uważa Meridien za jedno ze swoich najlepszych dzieł.

Rok później, w 1956 zaprojektował krój Egyptienne. Był to pierwszy krój zaprojektowany dla Deberny&Peignot Jest to linearna antykwa szeryfowa. Charakteryzuje się nadzwyczajna czytelnością i neutralnością wyglądu. Sprawdza się zarówno w formie elektronicznej, jak i drukowanej.

W latach 1954-1957 Frutiger pracował nad swoim najbardziej znanym krojem – Univers. Jest to bezszeryfowa antykwa linearna zaprojektowana na prośbę Charlesa Peignota, który potrzebował nowoczesnego grotesku do fotomatryc pierwszego francuskiego urządzenia do fotoskładania o nazwie Lumitype. Inspiracja dla tego kroju był font Akzidenz Grotesk.

Univers stał się znany dzięki swojej chłodnej elegancji, a także dobrej czytelności z dużego oddalenia.

Razem z Helvetiką (która w tym samym czasie została stworzona przez Maxa Miedingera) należy do najczęściej używanych fontów tzw. szwajcarskiej typografii. 

Nowością przy projektowaniu Univers było, że cała rodzina krojów pisma po raz pierwszy została potraktowana w sposób całościowy, jako zamknięty system  29 odmian.

Univers był nowym typem rodziny krojów, składającym się z pełnego wachlarza całkowicie kompatybilnych odmian, które można było uporządkować w pewien szereg. Frutiger czuł, że tradycyjny system określania nazw styli czcionek (gruby, półgruby, skondensowany itd.) jest mylący i przestarzały. W zamian zaproponował inne podejście, które uważał za bardziej logiczne i uporządkowane, polegające na systemie numeracyjnym. W systemie Frutigera każdemu stylowi czcionki nadano dwucyfrową liczbę. Pierwsza cyfra klasyfikowała grubość czcionki, poczynając od cyfry 3 oznaczającej styl bardzo cienki, a kończąc na cyfrze 8 - styl bardzo gruby. Druga cyfra oznaczała proporcje: większymi cyframi oznaczono kształty bardziej skondensowane, a mniejszymi - bardziej rozwlekłe. Dodatkowo, jeżeli styl czcionki był normalny to druga cyfra była nieparzysta, a w przypadku czcionki pochyłej lub kursywy druga cyfra była parzysta. Punktem wyjścia jest tu Univers 55 (krój o standardowej grubości, nadający się do długich tekstów), od którego wywodzą się dalsze odmiany. Dla przykładu, Univers 39 to czcionka bardzo jasna, skondensowana, normalna, a Univers 56 to czcionka średniej grubości, o standardowych proporcjach, pochyła. Sposób numerowania kroju Univers ukazuje załączona ilustacja.

Univers zyskał ogromną popularność w latach 60. I 70., ale jest również często używana współcześnie. Univers 55 był użyty w identyfikacji wizualnej letniej olimpiady  1972 w Monachium. Obecnie krój ten jest stosowany m.in. przez Audi i Deutsche Bank. Kursywą Univers posługuje się Apple na swoich klawiaturach. Od 2005 FedEx używa tego kroju pisma w opisach dodatkowych stojących pod logo (np. Express, Corporation, itd.) oraz jako oficjalny krój pisma w swojej identyfikacji wizualnej.

Łączył pracę typografa z pracą wykładowcy akademickiego w Ecole Estienne (lata 1952-1960) oraz w Ecole des Arts Decoratifs w Paryżu (lata 1954-1968).

Praca we własnym atelier pod Paryżem

W 1962 stworzył swoje własne graficzne atelier w Arcueil pod Paryżem.

W 1962 zaprojektował dla odlewni czcionek  Monotype antykwę renesansowa Apollo. Apollo był pierwszym krojem stworzonym dla Monotype projektowanym z myślą o fotoskładaniu. Musiał dobrze sprawdzić się przy wydrukach na gładkim papierze. Dzięki elegancji kroju Apollo jest bardzo chętnie używany zarówno do nagłówków jak i długich tekstów. Szczególnie dobrze sprawdza się w druku.

Kolejny projekt został wykonany na zlecenie firmy Bauer w 1966. Krój nazywa się Serifa i był w dużej mierze oparty na kroju Univers. Serifa charakteryzuje się bardzo dużą czytelnością i przejrzystością.

W 1968 Frutiger ukończył pracę nad czcionka OCR-B na zlecenia firmy Monotype. Jest to krój pisma przeznaczony do automatycznej percepcji znaków literniczych (Optical Character Recognition - OCR). Tworząc go Frutiger współpracował z Nicole Delamarre i Andre Gürtlerem. Pismo zostało włączone do zaleceń Międzynarodowej Organizacji Standaryzacyjnej ISO w 1973 r.

Lata 70.

W wczesnych latach siedemdziesiątych, RATP (władze transport publicznego w Paryżu), poprosiły Frutigera o stworzenie systemu oznakowania dla paryskiego metra. Stworzył wtedy odmiany swojego fontu Univers – zestawy kapitalików  i liczb specjalnie do zastosowania w specyficznych warunkach paryskiego metra (białe litery na ciemnoniebieskim tle w słabym oświetleniu).

Sukces nowoczesnego pisma z humanistyczną nutą, zachęcił władze miejskie do powierzenia Frutigerowi zadania przygotowania systemu oznakowania dla nowopowstałego lotniska im. Charles’a de Gaull’a położonego na przedmieściach Rossy pod Paryżem. Pismo musiało spełniać kryteria czytelności zarówno z daleka, jak pod dużym kontem. Krój musiał pasować do nowoczesnej architektury lotniska.  Początkowo Frutiger rozważał zaadaptowanie do tego celu kroju Univers, ale stwierdził, że jest on zbyt mocno kojarzony z latami sześćdziesiątymi. W końcu stworzył nowy krój, który połączył w sobie racjonalność i czystość kroju Univers z bardziej organiczną linia i proporcjami fontu Gill Sans (font Gill Sans był stworzony przez Erica Gill e Edwarda Johnstona i wykorzystany do oznakowania londyńskiego transportu publicznego). Nowy krój został pierwotnie nazwany Roissy, zmienił jednak nazwę na Frutiger, kiedy Mergenthaler Linotype Company rozpoczęła dystrybucję fontu w 1976.

Cechy kroju Frutiger- prostota i czytelność, a jednocześnie ciepło i nieformalny charakter pozwoliły mu uzyskać popularność w reklamie oraz małej poligrafii. Jest on używany także przez niektóre korporacje w ich systemach identyfikacji wizualnej. Frutigera używa m.in. Raytheon, publiczna służba zdrowia National Health Service w Wielkiej Brytanii, operator Telefónica O2, uczelnia ekonomiczna London School of Economics, Kanadyjska Partia Konserwatywna, bank brazylijski Banco Bradesco, DHL Globally oraz Deutsche Post w Niemczech. Frutiger jest także używany do oznakowań ulic w Szwajcarii, a od lat 80. w systemie oznakowania norweskiego transportu publicznego. O niesłabnącej popularności fontu świadczy fakt, że Frutiger był w 2008 sklasyfikowany na piątym miejscu pod względem najlepszej sprzedaży spośród fontów firmy Linotype.

W 1975 Frutiger stworzył antykwę szeryfową Iridium dla konsorcjum Linotype. Należy do „nowoczesnych” krojów pisma, podobnie jak Bodoni czy Didot, w których charakter pisma określany jest przez duży kontrast linii i symetryczne rozłożenie grubości. Pewna szorstkość i twardość typowa dla tego typu nowoczesnych krojów została złagodzona przez pełną wdzięku interpretację charakterystyczną dla Frutigera. Krój charakteryzuje się lekko zakrzywionymi owalami delikatnie zwężającymi się szeryfami.

Dwa lata później, w 1977 powstała Glypha, linearna antykwa szeryfowa na zlecenie firmy Linotype. Podstawową różnicą pomiędzy Glyphą a Serifą jest większa wysokość minuskuły w tej pierwszej. Wykorzystywana jest chętnie w katalogach i małych reklamach. Rozpowszechniana jest w 10 odmianach.

Lata 80.

Kiedy w 1980 Frutiger rozwijał krój Icone, był pod wpływem starożytnych zapisków często znajdowanych na kamieniach w Normandii lub Irlandii. Krój nie jest oczywiście bezpośrednią interpolacja tych inspiracji, wpływ jednak jest wyraźny. Icone charakteryzuje się asymetrycznymi szeryfami, brakiem prostych linii i dobrą czytelnością, charakterystyczną zresztą dla prawie wszystkich krojów Frutigera. Icone łączy w sobie historyczną tradycję z nowoczesnym duchem czasu. Ma swoje korzenie w starożytnych modelach, ale została stworzona z użyciem komputera. Rezultatem jest szeroka rodzina krojów z harmonijnymi proporcjami.

Z kolei Breughel to antykwa renesansowa zaprojektowana w 1982 na zlecenie firmy Linotype. Charakteryzuje się lekką krzywizną wewnętrzną po lewej stronie kresek pionowych każdego znaku. Uzyskana dzięki temu asymetryczność szeryfów nadaje krojowi bardzo dynamiczny wygląd. Był to krój oparty w dużej mierze na Janson.

W tym samym roku została zaprojektowana czcionka Versailles. Klasyczna elegancja tego kroju zapewniła mu dużą popularność przy projektowaniu nagłówków i krótszych tekstów. Zaprojektował ją również dla Linotype. Projektując krój był zainspirowany tablicą pamiątkową składającą się z liter odlanych w metalu upamiętniającą Charlsa Garniera, architekta gmachu Paryskiej Opery z 1861r. Font charakteryzuje się bardzo ostrymi trójkątnymi szeryfami. Jest bardzo symetryczny, oparty prawie na pionowej osi, posiada dużą wartość wysokości x. Ostre elementy szeryfów kontrastują bardzo dobrze z neobarokowymi elementami, takim jak płaskie, ale zakręcone zakończenia w a,f,g oraz y. Versailes nadaje się idealnie do krótszych tekstów i tytułów oraz nagłówków.  Stosowana jest w banerach reklamowych oraz plakatach operowych. Czcionka została wprowadzona do komercyjnego użytku w 1984r.

Na stulecie powstania firmy Linotype Frutiger został poproszony o stworzenie nowego kroju. Czcionka została ukończona w 1986 i została nazwana Linotype Centennial. Frutiger wzorował się w dużej mierze na kroju Century, czcionce zaprojektowanej przez Linna Boyd Bentona i jego syna Morrisa F. Benton dla amerykańskiej wytwórni czcionek American Type Founders Company pod koniec dziewiętnastego wieku. Linotype Centennial jest zbliżony do Century, ale ma też swój własny charakter – współczesną elegancję i czytelność, o którą tak dbał Frutiger. Jest rozciągnięta w pionie, ma lekko zwartą formę, dużą wartość wysokości x i całkiem duży kontrast pomiędzy cienkimi i grubymi liniami. Mocny, czysty i wysmakowany font jest stosowany w materiałach drukowanych – książkach, magazynach, czasopismach.

Avenir:  Po raz pierwszy szwajcarski projektant zaprezentował Avenir szerszej publiczności w 1988 r. i już wtedy okazał się ona doskonałą alternatywą dla innych dobrze znanych krojów pisma, takich jak Futura® czy Avant Garde®.

Inspiracją przy projektowaniu tego kroju była Futura - jeden z najbardziej znanych krojów pisma powstałych w latach 30. Avenir jednak, odmiennie od futury charakteryzuje się większą harmonią a zarazem mniejszym przywiązaniem wagi do optymalnej geometryzacji formy. W porównaniu ze zwyczajną metryczną konstrukcją innych krojów, Avenir był bardziej przekonujący z powodu swej budowy optycznej, dzięki której miał bardziej humanistyczny wygląd, widoczny na przykład w klasycznie nakreślonym „a”.

Avenir został pierwotnie wypuszczony w 6 grubościach, do których Frutiger pieczołowicie dobrał przyrosty szerokości linii. W praktyce typograficznej okazało się to jednak ograniczeniem, podobnie jak brak odmian grubych. Właśnie z tych powodów Avenir nie mógł pokazać swego prawdziwego oblicza jako nowoczesny krój pisma w latach 80.

Westside™ 1989

Westside stworzony w 1989 moze być zaklasyfikowany jako “pismo wycięte w drewnie”. Kojarzy się z Dzikim Zachodem, drzwiami saloonów, amerykańskimi szeryfami. Ten typ pisma ma swoje początki we wczesnych latach dziewiętnastego wieku, kiedy takie pismo było naprawdę wycinane w drewnie. Westside charakteryzuje się grubymi, dużymi szeryfami i ciężkimi liniami poziomymi, które są znacznie grubsze niż cienki linie pionowe. Kiedy litery tego kroju są ułożone obok siebie ich szeryfy tworzą ciemną poziomą linię.  Ten bardziej zabawny, nieformalny krój wyróżnia się znacznie od innych krojów zaprojektowanych przez Frutigera, które są „poważnymi” krojami, nowoczesną klasyką.  Jednak Frutiger był zawsze zainteresowany wzorem, strukturą, a ten rodzaj struktury, który tworzy pismo wycinane w drewnie musiał być szczególnie interesujący dla tego spełnionego typografa. Westside nadaje się do dużych nagłówków w magazynach, plakatów, banerów reklamowych.

Lata 90.

Herculanum™ 1990
Kolejna czcionka to Herculanum, która powstała w 1990r. Podobnie do kroju Pompejana i Rusticana, Herculanum jest wkładem Frutigera w stworzenie serii „Pisma przed Gutenbergiem”. Linotype zaprosił znanych kaligrafów i typografów do pracy nad współczesną interpretacją pisma powstałego przed rewolucyjnym wynalazkiem druku. Herculanum wzięła swoją nazwę od jednego ze starożytnych rzymskich miast zniszczonych przez erupcje Wezuwiusza w 79 n.e. Krój jest oparty na pochyłym piśmie znalezionym na papirusach z początków naszej ery i jest skomponowane z samych kapitalików. Wąskie litery są mieszane z szerokimi, a energiczna kreska tworzy ekspresyjny charakter pisma.  Herculanum oddaje  atmosferę nieformalnej greki oraz specyficzną szlachetność tamtych czasów. Dobrze się sprawdza jako indywidualny font dla nagłówków.

Vectora™ 1990
Adrian Frutiger zaprojektował czcionkę Vectora dla Linotype w 1990 r., kiedy zdał sobie  sprawę, że istnieje konieczność stworzenia bezszeryfowego kroju, który byłby łatwy do czytania w małym rozmiarze. Tworząc Vectora był pod wpływem bezszeryfowych czcionek zaprojektowanych przez Morrisa Fuller Bentona na początku XX w dla American Type Founders, takich jak Franklin Gothic i News Gothic. Vectora ma widocznie zbalansowany monotonny wygląd, dużą wartość wysokości x, napięty, indywidualny kształt – wszystkie cechy charakterystyczne dla czytelności w małych rozmiarach. Frutiger zbudował z dużą konsekwencją wszystkie grubości i style, które tworzą harmonijną i funkcjonalną rodzinę.

Pompeijana™ 1992
W 1992 ukazała się kolejna czcionka projektu Frutigera-Pompejana. Podobnie jak Herculanum została nazwana na pamiątkę jednego ze zniszczonych rzymskich miast przez erupcję wulkanu na początku naszej ery. Wzorem dla kroju były zapiski znalezione na ścianach domów w Pompejach. Dekoracyjny charakter czcionki został osiągnięty przez położenie nacisku na górę i dół litery, które stworzyły silnie poziome szeryfy w kształcie diamentów. Krój zawiera wyłącznie kapitaliki. Do kroju zostały dodane przez Frutigera ornamenty, które pasują charakterem do czcionki. Pompejana dobrze komponuje się z nowoczesnym pismem bezszeryfowym, używana jest na plakatach politycznych, okładkach książek oraz w restauracyjnych menu. 

Rusticana™ 1993
Korzeni czcionki o nazwie Rusticana stworzonej przez Frutigera w 1993 należy szukać w rzymskich kapitalikach, grawerowanych literach Rzymu w I wieku n.e. Odmiana stworzona przez Frutigera bardzo dobrze sprawdza się w tekstach wykonanych z brązu oraz kamienia. Linia kroju imituje rzeźbienie dłutem przez rzemieślnika. Rusticana nadaje się wyśmienicie do zaproszeń, reklam i do użycia e nagłówkach magazynów.

Powrót do Szwajcarii

W 1994 powraca do Szwajcarii i zakłada własne, jednoosobowe studio w Bremgarten. Od momentu zawału serca w 1994 roku zaczyna pisać pamiętniki obejmujące prawie 50 lat jego pracy jako typografa, liternika i projektanta znaków i symboli. Nie przestaje jednak projektować kolejnych krojów pism.

Frutiger™ Stones 1998
W 1998 został opublikowany kolejny krój projektu Frutigera – Frutiger Stones. Jest to krój będący wyrazem jego artystycznej wrażliwości. Szukając podstawowych kształtów w naturze, Frutiger odkrył okrągłe kamienie o obłych kształtach, wygładzone przez lata przez płynącą wodę. Inspirując się nimi stworzył zestaw znaków i symboli obrazujących zwierzęta i rośliny, ale także astrologiczne i  mityczne symbole. Ze względu na swój specyficzny wygląd i znaczenie Frutiger Stones jest używany w ilustracjach, nagłówkach, piktogramach.

Linotype Univers™  1999
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Frutiger zajmował się również wraz z zespołem projektantów Linotype odświeżeniem oryginalnej rodziny krojów Univers z lat 50. Wszystkie istniejące do tej pory odmiany zostały ponownie przerysowane, z dużą dbałością o proporcje.  Ciekawostką jest, że Frutiger pierwszy raz w swoim życiu zajął się własnoręcznie rysowaniem znaków ołówkiem na papierze (wcześniejsze próby przetworzenia znaków komputerowo się nie powiodły). Wcześniej współpracownicy robili to za niego. Jednocześnie przyznaje, że ta praca sprawiła mu bardzo wiele przyjemności i satysfakcji. Poprawiono delikatnie niektóre detale. Rodzina powiększyła się z 27 do 63 odmian. Grube i skondensowane odmiany zostały opracowane z myślą o czytelności przy wyświetlaniu na monitorach. Zaktualizowano również system numeracji. Teraz każdą odmianę określałą trzycyfrowa liczba.

Początki XXI wieku:

Podobnie został przerobiony krój Frutiger wznowiony pod nazwą Frutiger Next z prawdziwą kursywą oraz kilkoma dodatkowymi grubościami. Krój został wypuszczony na rynek prez Linotype w 2000 roku.

Współpracując ściśle z Akirą Kobayashim, dyrektorem ds. typograficznych w firmie Linotype,, całkowicie przerobił rodzinę krojów pisma Avenir. Rezultatem tych działań jest Avenir Next o harmonijnie przyrastających grubościach i dopasowanych wersjach wąskich.

Avenir Next jest częścią Platinum Collection i występuje w 4 zestawach krojów pisma: zwykła, kursywa, wąska i wąska kursywa, każdy o 6 odmiennych grubościach belek. We wszystkich 24 grubościach znajdują się prawdziwe kapitaliki i cyfry nautyczne.

Avenir Next zapewnia w związku z tym optymalną równowagę pomiędzy harmonią a kontrastem. Dzięki dodaniu odmian wąskich, Avenir Next stała się pełnowymiarowym, nowoczesnym groteskiem, zapewniającym zawodowym projektantom graficznym maksymalny stopień typograficznej elastyczności i optymalną czytelność.

Zaprojektował logo dla National Institute of Design w Ahmedabad w Indiach. Uczelnia zmieniła nawet swoja nazwę (wcześniej nazywała się National Design Institute), aby dopasować się do loga zaprojektowanego przez Szwajcara.

W 2003 w Bazylei został po raz pierwszy pokazany zegarek z tarczą zaprojektowaną przez Adriana Frutigera dla szwajcarskiej firmy Ventura. W poszukiwaniu najbardziej czytelnych, dobrze zbalansowanych proporcji, Frutiger zaprojektował nowy font „Ventura”. Zegarek zyskał dzięki temu klasyczny, elegancki wygląd.

NAMI 2006 Erstellt von Adrian Frutiger und Akira Kobayshi im Jahr 2006

Jednym z ostatnich osiągnięć Frutigera było stworzenie kroju Nami (nazwa w języku japońskim oznacza fale). Font został ukończony i wprowadzony do sprzedaży w 2006 roku, chociaż prace nad krojem zaczął Frutiger już w latach 80. Nami powstało we współpracy z dyrektorem kreatywnym firmy Linotype Akirą Kobayashi. Frutiger określił krój jako humanistyczny krój bezszeryfowy. Krój wyróżnai się przede wszystkim tym, że poprzez zastosowanie możliwości Open-Type można dysponować dodatkowymi, altentywnymi znakami, m.in. dwie dodatkowe formy dla małego „g”, a także alternatywy dla a, e h, l, m, n r, t, u.

Tuż przed swoimi 80.urodzinami, w 2008 r. Frutiger zaprezentował swój nowy krój pisma Frutiger Serif.  Czcionka została zaprojektowana we współpracy z Akirą Kobayashi. Punktem wyjścia dla stworzenia tego kroju była chęć uaktualnienia i odświeżenia wersji klasycznego kroju szeryfowego Meridien stworzonego przez Frutigera w latach 50.  Frutiger Serif przejął od Meridien eleganckie szeryfy, delikatne łuki i kąty. Jednocześnie krój w dużym stopniu koresponduje z bezszeryfowym krojem Frutiger.

Książki, publikacje:

Jako teoretyk jest autorem prac naukowych z dziedziny komunikacji wzrokowej, graficznej, analizuje historyczny rozwój tworzonych przez człowieka znaków. Ten mistrz znaku znacznie przysłużył się semiografii, czyli dziedzinie zajmującej się formą i znaczeniem znaku graficznego.

Nagrody:

1986 r.- Nagroda Gutenberga Miasta Monguncji (Niemcy)

1987 r.- medal klubu Type Directors Club (Nowy Jork, USA). Nagroda przyznawana dla typografów, którzy mieli znaczący wpływ na sztukę, życie i siłę typografii

1993 r.- nagrodzony francuskim Orderem Sztuki i Litery (the Ordre des Arts et des Lettres)

1993r.  - Grand Prix National des Arts Graphiques (Francja)

1996 r.- Senat Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie przyznał Adrianowi Frutigerowi doktorat honoris causa

2006 r. -  nagroda stowarzyszenia SOTA za całokształt pracy

2006 r. – TDC2 nagroda w kategorii: rodzina krojów/systemy pisma

2007 r. – nagroda Designer 2007 szwajcarskiego ministerstwa kultury za wywarcie ogromnego wpływu na wizualne otoczenie milionów ludzi

Czcionki:

Do czcionek zaprojektowane przez Frutigera należą:

• Ondine (1954)
• President (1954)
• Meridien (1955)
• Egyptienne (1956)
• Univers (1957)
• Apollo (1962)
• Serifa (1967)
• OCR-B (1968)
• Iridium (1975)
• Frutiger
• Glypha (1977)
• Icone (1980)
• Breughel (1982)
• Versailles (1982)
• Linotype Centennial (1986)
• Avenir (1988)
• Westside (1989)
• Herculanum (1990)
• Vectora (1990)
• Linotype Didot (1991)
• Pompeijana (1992)
• Rusticana (1993)
• Frutiger Stones (1998)
• Frutiger Symbols (1998)
• Linotype Univers (1999)
• Frutiger Next (2000)
• Nami (2006)
• Frutiger Arabic (2007)
• Frutiger Serif (2008)

Jako ciekawostkę można podać fakt, że wszystkie magistrackie tablice informacyjne w całej Warszawie opisane są krojem pisma zaprojektowanym przez Frutigera.